جلو يا عقب؟! ا

همه مينويسند، بگذار من هم بنويسم. همه از حادثه سقوط هواپيما ناراحتند. از كشته شدن اين همه خبرنگار و تصويربردار و گزارشگر و كادر ارتشي و پروازي، كه بيشترشان هم جوان بودند شوكه و غمگينند. الان وقت اين است كه فرياد وااسفا سرداد. فرياد كه اين چه سيستم حمل و نقلي است، چرا اينقدر ناامني و بي كفايتي، چرا با جان مردم بازي مي‌كنيد، و هزار چراي ديگر. اما بگذاريد با استفاده از ماشين زمان، كمي گذشت زمان را سريعتر كنيم. الان ما نه 1000 سال جلوتر، بلكه يك سال، فقط يكسال به جلو رفته‌ايم و امروز بيست و يكم آذر سال 1385 است. مردم سوار همان هواپيماها (كه به اندازه يكسال هم فرسوده تر شده اند) مي‌شوند، در همين هواي آلوده تنفس مي‌كنند، همان گوشت آلوده را مي‌خورند، و در اثر وبا مي‌ميرند. سوالات كنكور و آزمون دستياري امسال هم لو رفته است، امسال هم پژو 405 ها آتش مي‌گيرند و كارخانه ها هزار هزار ماشين دودزا و پر مصرف بيرون مي‌دهند. خيابان ها شلوغتر شده اند. در همين مدت 547500 ماشين به ترافيك تهران كه حالا ديگر محدوده طرح ترافيك و طرح اضطراري و طرح فوق اضطراري و طرح شرايط بحران و .... تقريبا تمام آنرا گرفته اضافه شده‌اند. ديگر تمام روستاي اسماعيل‌آباد در حاشيه تهران را نفت گرفته و اهالي آب را به جاي جوشاندن اول مي‌سوزانند! در عوض كار در عسلويه و پارس جنوبي تعطيل شده و كارخانه هاي صنعتي با يك چهارم ظرفيت كار مي‌كنند. در جنوب تهران و مناطقي از كلان شهرهاي ديگر بيجه هاي جديد پيدا شده‌اند و آمار ايدز و اعتياد و مصرف قرصهاي روانگردان نتايج جالبي را نشان نمي‌دهد. آمار ازدواج 10 درصد كاهش و آمار طلاق 15 درصد افزايش را نشان مي‌دهد! حقوق كارمندان 12 درصد و تورم 16 درصد افزايش يافته است. و ..... در ضمن اسراييل هم محو نشده است و به آلمان يا اتريش م انتقال نيافته است. ا
تصور كنيد حركت ماشين زمان را سريعتر كنيم و به 10 سال آينده برويم. نه، من كه نميخواهم اين كار را بكنم. فكر مي‌كنم شما هم تمايلي به اين كار نداشته باشيد. بنابراين ترجيح ميدهم از همه مزاياي تكنولوژي بگذرم و به جاي جلو، به عقب، به 100 سال گذشته برگردم. راستي، آن موقع اينترنت و وبلاگ نبود. پس فعلا خداحافظ! ا