غيبت صغري

اين چند روزه كه چيزي ننوشتم، جاتون خالي در ديار سبز شمال مشغول سنگين كردن بار گناهان بودم! حالا شايد خاطراتم رو براتون بنويسم. چيزي كه توجهم رو خيلي جلب كرد اين بود كه ايراني ها چقدر طالب شادي و شاد بودن هستند. با وجود تمام بدبختي هايي كه سر اين ملت اومده، هنوز هم هر جا چند نفر جمع ميشن، دامبال و ديمبل شروع ميشه. البته منظورم از چند نفر، آدماي عادي و نرماله كه نه ادعاي خرمقدس بودن دارن و نه هميشه خودشونو از بقيه چند تا سر و گردن بالاتر مي بينن.نميدونم شايد اين ابراز شادي جوابي به رفتار هاي ديكته شده از طرف بقيه باشه. خلاصه دوست دارم نظرتون رو در اين باره بدونم.