متن مكالمه بوش با فرمانده آمريكايي در عراق

بوش: خوب حالا كي قرار است به ايران حمله كنيد؟
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، ما به ايران حمله نمي‌كنيم.
بوش: ببين فرمانده جون! با آبروي من تو اين مدت كم باقيمانده از دوران رياست جمهوري بازي نكن يك حمله مختصر كه ايرادي ندارد.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، ما يك حمله مختصر هم نمي‌كنيم.
بوش: با من يكي بدو نكن ها من مثلا پرزيدنتم. ميدم محاكمه صحراييت كنند.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، تمام افسرهايي كه مي‌خواهند من را محاكمه منند، خودشان با حمله مخالفند.
بوش: خوب باشه، حمله نه، ولي "يك موشكي، تيري، چيزي" اقلا پرت كنيد.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، ما موشك كه هيچ، مثل انتفاضه سنگ هم طرف ايران پرت نمي‌كنيم.
بوش: پس بيا لااقل چهارتا هواپيما بردار ديوار صوتيشون رو بشكن، تا تعمير كنن من هم يك خاكي رو سرم مي‌ريزم.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، اگر هواپيماهاي ما به سمت ايران پرواز كنند، احتمالا همه خلبان‌ها از ايران درخواست پناهندگي مي‌كنند.
بوش: آخه چرا؟ چرا من اينقده ذليل شدم هيشكي به حرفم گوش نميده (در اين حالت دو زانو روي زمين نشسته و زمين را گاز مي‌گيرد). اين آخر دوره‌اي، دلم مي‌خواست با اقتدار مي‌رفتم نه اينجوري خوار و سرشكسته.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، تقصير خودتونه. اگر همون اول به نامه ماموت! جواب مي‌داديد، اينجوري نمي‌شد. اگر تو سازمان ملل اون هاله نور رو كه ما فقط تو نقاشيها دور سر حضرت مريم و عيسي ديديم ديده بوديد، الان وضعتون اينجوري نبود. مگر يادتون نيست دستور ترور ماموت رو تو عراق داده بوديد؟ آقا ما هرچه سعي كرديم ايشون رو ترور كنيم، نشد كه نشد. اولا با يك (با فتح روي ي) نقشه حساب شده همه ما را سركار گذاشت جوري كه ما نفهميديم كي و با چي اومد و رفت. بعد هم يكي از نيروهامون كه شانسي متوجه حضورش شده بود، هر چي سعي كرد با تفنگ دوربين دار، بازوكا، موشك ضد تانك، پاتريوت بزنتش نشد كه نشد. انگار موشك كه مي‌رفت طرفش، يه دستي از بالا مي‌اومد موشك رو مي‌گرفت، دوباره مي‌برد تو آسمون. حالا باز جاي شكرش باقيه دوباره طرف خودمون نمي‌فرستاد. حتي اون موقع هم سعي كرديم با اشعه X بزنيمش، نمي‌دونم چي شد كه بدنش اشعه رو رد مي‌كرد هيچ طوريش نمي‌شد. اون هم اشعه X راست راستكي ها! خلاصه اينجوري شد كه ما فهميديم حتما يه خبرايي هست. دروغ نباشه، بعد از اين قضيه همه فرمانده هاي عراقي واله و شيداي ماموت شدن. جوري كه حتي خود من و معاونم ازش خواستيم باهامون عكس يادگاري بندازه. اون هم معطل نكرد و انداخت. بعد هم يه دست زد پشتمون و گفت: "مواظب ملت عراق باشيد". مستر پرزدينت كه شما باشي، ما بغض گلومون رو گرفته بود نمي‌دونستيم چكار كنيم. حالا همه فرمانده‌ها طرفدار ماموتن. شما هم مستر پرزيدنت، با عرض پوزش، ول معطليد.
در اين صحنه بوش گلوي خود را مي‌گيرد، صورتش سياه مي‌شود و به زمين مي‌افتد. نظاميان آمريكايي بصورت همسرايان مي‌خوانند: "ماموت احمدي نژاد دشمن هر ظلم و فساد"
"ما عكس مي‌خوايم يالا، يالا يالا يالا"
"توپ، تانك، پاتريوت نداره اثر به ماموت"