آدمهاي خاص

نمي‌دونم شما هم تا حالا درباره آدمهاي خاص فكر كرديد؟ اصلا اين موضوع براتون مهم بوده يا نه؟ منظورم از خاص بودن، داشتن يك يا چند ويژگيه كه يه نفر رو از آدماي دور و برش متمايز و برجسته مي‌كنه. اين ويژگي ميتونه خوب يا بد، اونم با تعبيرهاي متفاوت باشه. مثلا تو فيلما ميبينيم قهرمان فيلم كسيه كه از ابتداي فيلم به عنوان يه شخص بداخلاق و بد اخم معرفي ميشه. كسي كه با هيچكس نميجوشه، به جنس مخالف اعتنايي نداره و كلا آدم سرد و بي روحيه. اما در طول فيلم معلوم ميشه كه يه آدم خارق‌العاده و استثناييه و حتي معمولا اون آخرا يه جورايي بحث عشق و عاشقي هم پيش مياد. دقيقا برعكس اين مطلب هم ممكنه. مثلا كسي رو خاص بدونيم كه خيلي شنگول و بگو بخند و زود جوشه، هميشه هم چند تا جوك دست اول تو آستينش داره و كلا آدم مجلس گرم كنيه. بعضي وقتا بعضي از ارزشها باعث خاص شدن آدمها ميشن مثل كسي كه هميشه آدم دقيق و منظميه، سر ساعت مياد و ميره و مو لاي درز كاراش نميره. بعضي وقتا هم بعضي ضد ارزشها باعث خاص شدن ميشه مثل آدمهاي شلخته و بي نظم (هورا منم يه آدم خاصم!) يا كثيف و هردمبيل. خلاصه موضوع اينه كه به نظر مياد اين، آدماي خاص هستن كه دنيا را با رفتاراي خاصشون مي‌سازن. تا حالا كه به ما اينجوري نشون دادن. از طرف ديگه مردم نسبت به آدمهاي خاص طيف وسيعي از احساسات كه يك سرش شيفتگي جنون آميز و سر ديگش نفرت بي اندازس رو نشون ميدن. بعد ديگه قضيه اينه كه ما هر كدوم شايد در نظر بقيه خاص باشيم و خودمون خبر نداشته باشيم. به قول معروف بيرونمون مردم رو كشته تومون خودمون رو! مثلا ممكنه من اصلا خودم همچين ديدي نسبت به خودم نداشته باشم اما بقيه بگن واي چه پسر خوش‌تيپي! (جوك بود ها جدي نگيريد چون مطلب خيلي فلسفي شده بود گفتم يه ذره بخنديم خستگيمون در بره) خلاصه هدفم از طرح اين مبحث اين بود كه بدونم با نظر درباره خاص بودن موافقيد؟ يا اصلا تا حالا بهش فكر كرديد؟ دوست داريد يه آدم خاص باشيد يا معمولي و بدون هيچ ويژگي برجسته بودن رو ترجيح مي‌ديد؟ ا